BurakArslan
Kayıtlı Kullanıcı
Remil İlmi hakkında en çok sorulan sorulardan biri şudur: Bu ilim günah mı, değil mi? Doğrudan cevap vermek gerekirse, remil ilminin günah olup olmadığı; niyete, kullanım biçimine ve başvurulan kaynağa göre İslam alimleri arasında farklı değerlendirmelere konu olmuştur. Kimi alimler remil ilmini kesinlikle yasaklarken, kimileri belirli sınırlar dahilinde caiz görmüştür. Bu nedenle konuyu tek bir cümleyle kapatmak mümkün değildir; meselenin derinliğini anlamak için remil ilminin ne olduğunu, nasıl kullanıldığını ve dini kaynaklarda nasıl ele alındığını birlikte incelememiz gerekir.
Remil ilmi, kum, toprak veya kağıt üzerine çizilen nokta ve çizgilerden oluşan sembolik bir sisteme dayanır. Kökleri çok eskilere uzanan bu ilim, Orta Doğu, Kuzey Afrika ve Anadolu'da yüzyıllarca kullanılmıştır. Temel mantığı, rastgele atılan noktaların belirli bir düzene göre yorumlanmasıyla gelecek hakkında bilgi edinmek ya da soruların cevabını bulmaktır. Remil, yalnızca falcılık amacıyla değil; zaman zaman kayıp eşya bulmak, kişiler arasındaki ilişkileri anlamak ve hatta büyü bozma süreçlerinde yol gösterici bir araç olarak da kullanılmıştır.
Geleneksel anlatımlarda remil ilminin Hz. İdris'e veya Hz. Danyal'a atfedildiği görülür. Bu atıf, bazı çevrelerde remil ilmine kutsal bir köken kazandırmış ve onu sıradan falcılıktan ayırt etmek için kullanılmıştır. Ancak bu atıfların dini kaynaklarda kesin bir dayanağı bulunmamakta olup geleneksel aktarımlar çerçevesinde değerlendirilmelidir.
İslam alimlerinin remil ilmine bakışı tarihsel süreç içinde farklılık göstermiştir. İmam Şafi, remil ilminin bir zamanlar doğru bir ilim olduğunu, ancak artık bu ilmi doğru biçimde uygulayacak kimsenin kalmadığını ifade etmiştir. Bu değerlendirme, remil ilmini özü itibarıyla yasaklamaktan ziyade, günümüzde sahih biçimde uygulanıp uygulanamayacağını sorgulamaktadır. Diğer yandan pek çok alim, gaybı yalnızca Allah'ın bildiğini hatırlatarak, remil yoluyla geleceğe dair kesin bilgi edinmeye çalışmanın tevhid inancıyla bağdaşmadığını vurgulamıştır.
Burada dikkat çeken nokta şudur: Alimlerin büyük çoğunluğu remil ilmini, falcılık ve kehanete yaklaştığı ölçüde sorunlu bulmaktadır. Eğer remil; "Bu kişi seninle evlenecek", "Şu tarihte şu olay olacak" gibi kesin gaybi iddialar içeriyorsa, bu durum İslam'ın gaybı yalnızca Allah'a özgü kılan temel ilkesiyle çelişir. Ancak remil, kişinin iç dünyasını anlamlandırmak, psikolojik bir rehberlik aracı olarak kullanmak ya da sembolik yorumlar çerçevesinde değerlendirmek amacıyla kullanılıyorsa, bazı alimler bu kullanımı daha esnek değerlendirmiştir.
Remil ilmi ile aşk büyüsü, bağlama büyüsü veya geri getirme büyüsü gibi uygulamalar arasında önemli bir ayrım gözetmek gerekir. Remil, özünde bir yorumlama ve okuma sistemidir; yani doğrudan bir kişiye müdahale etmeyi değil, mevcut durumu sembollere göre yorumlamayı amaçlar. Büyü uygulamaları ise başka bir kişinin iradesini, duygularını veya kaderini etkilemeye yönelik aktif bir müdahale içerir. Bu nedenle remil ilmini büyü ile aynı kefeye koymak hem teknik hem de dini açıdan doğru değildir.
Bununla birlikte, uygulamada bu sınır her zaman net biçimde korunmaz. Bazı medyum hoca olarak tanınan kişiler remil ilmini, ardından gelecek büyü veya ritüel uygulamaların bir ön aşaması olarak kullanabilmektedir. Bu durumda remil ilmi, başlı başına değil; içinde bulunduğu uygulamanın bütününe göre değerlendirilmelidir. Bir güvenilir medyum ile çalışıyorsanız, size sunulan uygulamanın yalnızca yorumlama mı yoksa aktif müdahale mi içerdiğini anlamak önemlidir.
İslami perspektiften bakıldığında niyet, bir eylemin hükmünü belirleyen temel unsurlardan biridir. Remil ilminde de niyet son derece belirleyici bir rol oynar. Eğer remil; merak, kişisel gelişim veya sembolik bir düşünce egzersizi olarak kullanılıyorsa, bu kullanım ile başkasına zarar vermek, bir ilişkiyi manipüle etmek ya da gaybı kesin olarak bilme iddiasıyla kullanmak arasında ciddi bir fark vardır. Niyetin saf olması, uygulamayı otomatik olarak meşru kılmaz; ancak değerlendirmede göz ardı edilemeyecek bir faktördür.
Geleneksel inanışlarda da bu ayrım vurgulanır. Remil ilmiyle uğraşan pek çok gelenek aktarıcısı, bu ilmin kötü niyetle kullanılması durumunda uygulayıcıya geri döneceğini ifade etmiştir. Bu inanış, remil ilminin ahlaki bir sorumluluk gerektirdiğine dair yaygın bir kabule işaret eder.
Remil İlmi Nedir, Nasıl Bir Uygulamadır?
Remil ilmi, kum, toprak veya kağıt üzerine çizilen nokta ve çizgilerden oluşan sembolik bir sisteme dayanır. Kökleri çok eskilere uzanan bu ilim, Orta Doğu, Kuzey Afrika ve Anadolu'da yüzyıllarca kullanılmıştır. Temel mantığı, rastgele atılan noktaların belirli bir düzene göre yorumlanmasıyla gelecek hakkında bilgi edinmek ya da soruların cevabını bulmaktır. Remil, yalnızca falcılık amacıyla değil; zaman zaman kayıp eşya bulmak, kişiler arasındaki ilişkileri anlamak ve hatta büyü bozma süreçlerinde yol gösterici bir araç olarak da kullanılmıştır.
Geleneksel anlatımlarda remil ilminin Hz. İdris'e veya Hz. Danyal'a atfedildiği görülür. Bu atıf, bazı çevrelerde remil ilmine kutsal bir köken kazandırmış ve onu sıradan falcılıktan ayırt etmek için kullanılmıştır. Ancak bu atıfların dini kaynaklarda kesin bir dayanağı bulunmamakta olup geleneksel aktarımlar çerçevesinde değerlendirilmelidir.
İslam Alimleri Remil İlmini Nasıl Değerlendirmiştir?
İslam alimlerinin remil ilmine bakışı tarihsel süreç içinde farklılık göstermiştir. İmam Şafi, remil ilminin bir zamanlar doğru bir ilim olduğunu, ancak artık bu ilmi doğru biçimde uygulayacak kimsenin kalmadığını ifade etmiştir. Bu değerlendirme, remil ilmini özü itibarıyla yasaklamaktan ziyade, günümüzde sahih biçimde uygulanıp uygulanamayacağını sorgulamaktadır. Diğer yandan pek çok alim, gaybı yalnızca Allah'ın bildiğini hatırlatarak, remil yoluyla geleceğe dair kesin bilgi edinmeye çalışmanın tevhid inancıyla bağdaşmadığını vurgulamıştır.
Burada dikkat çeken nokta şudur: Alimlerin büyük çoğunluğu remil ilmini, falcılık ve kehanete yaklaştığı ölçüde sorunlu bulmaktadır. Eğer remil; "Bu kişi seninle evlenecek", "Şu tarihte şu olay olacak" gibi kesin gaybi iddialar içeriyorsa, bu durum İslam'ın gaybı yalnızca Allah'a özgü kılan temel ilkesiyle çelişir. Ancak remil, kişinin iç dünyasını anlamlandırmak, psikolojik bir rehberlik aracı olarak kullanmak ya da sembolik yorumlar çerçevesinde değerlendirmek amacıyla kullanılıyorsa, bazı alimler bu kullanımı daha esnek değerlendirmiştir.
Remil ile Büyü Arasındaki Fark Nedir?
Remil ilmi ile aşk büyüsü, bağlama büyüsü veya geri getirme büyüsü gibi uygulamalar arasında önemli bir ayrım gözetmek gerekir. Remil, özünde bir yorumlama ve okuma sistemidir; yani doğrudan bir kişiye müdahale etmeyi değil, mevcut durumu sembollere göre yorumlamayı amaçlar. Büyü uygulamaları ise başka bir kişinin iradesini, duygularını veya kaderini etkilemeye yönelik aktif bir müdahale içerir. Bu nedenle remil ilmini büyü ile aynı kefeye koymak hem teknik hem de dini açıdan doğru değildir.
Bununla birlikte, uygulamada bu sınır her zaman net biçimde korunmaz. Bazı medyum hoca olarak tanınan kişiler remil ilmini, ardından gelecek büyü veya ritüel uygulamaların bir ön aşaması olarak kullanabilmektedir. Bu durumda remil ilmi, başlı başına değil; içinde bulunduğu uygulamanın bütününe göre değerlendirilmelidir. Bir güvenilir medyum ile çalışıyorsanız, size sunulan uygulamanın yalnızca yorumlama mı yoksa aktif müdahale mi içerdiğini anlamak önemlidir.
Remil İlminde Niyet Belirleyici midir?
İslami perspektiften bakıldığında niyet, bir eylemin hükmünü belirleyen temel unsurlardan biridir. Remil ilminde de niyet son derece belirleyici bir rol oynar. Eğer remil; merak, kişisel gelişim veya sembolik bir düşünce egzersizi olarak kullanılıyorsa, bu kullanım ile başkasına zarar vermek, bir ilişkiyi manipüle etmek ya da gaybı kesin olarak bilme iddiasıyla kullanmak arasında ciddi bir fark vardır. Niyetin saf olması, uygulamayı otomatik olarak meşru kılmaz; ancak değerlendirmede göz ardı edilemeyecek bir faktördür.
Geleneksel inanışlarda da bu ayrım vurgulanır. Remil ilmiyle uğraşan pek çok gelenek aktarıcısı, bu ilmin kötü niyetle kullanılması durumunda uygulayıcıya geri döneceğini ifade etmiştir. Bu inanış, remil ilminin ahlaki bir sorumluluk gerektirdiğine dair yaygın bir kabule işaret eder.